| تبليغات | X |
 |
گنگ خواب دیده |
 |
| ادبیات ( شعر داستان ) |
|
هی فلانی ،
زندگی شاید همین باشد : یک فریب ساده کوچک ، آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را جز برای او و جز با او نمیخواهی . ها گمانم زندگی باید همین باشد .
(مهدی اخوان ثالث ، یادش جاری ) |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه سیزدهم مهر 1388ساعت 1:14 توسط بابک جعفریان |
|
|
حرفی که نیست ...
|
|
تازه دارم یاد میگیرم که زندگی اینقدرها هم جالب نیست .... حال میکنم همگی با هم دنبال یه گور دسته جمعی بگردیم ، یه جای امن ... که موجب دردسر دنیا نشیم ....
|
|
2 نوشته شده در
یکشنبه هفدهم خرداد 1388ساعت 11:49 توسط بابک جعفریان |
|
|
سکوت و سکوت و ...
|
|
سلام
بعد از کلی وقت اومدم به خودم سری بزنم ، دیدم مدتهاست که چیزی ننوشتم .... کمی شرمنده خودم شدم ، کمی بیشتر حالم گرفته شد . ولی انگار هنوز هم تعطیلات ادامه دارد ....!!!!! این چند سطر را هم نوشتم که فقط اندک افرادی که گاهی یاد من می افتند بدونند که هنوز به سنتز دی اکسید کربن مشغولم ، و همچنین نوشتم که نوشتن یادم نره ...!!! بیش از این هم اندکی گفتنی هست که اینجا مجالش نیست ! تا بعد ... |
|
2 نوشته شده در
شنبه بیست و یکم دی 1387ساعت 14:51 توسط بابک جعفریان |
|
|
یه کار جدید که میتونم بگم دوستش دارم :
|
|
...
نه ... آنقدرها هم نزدیک نبودیم . هی قصه های سبز گفتیم و هی پرچمهای سرخ کشیدیم ، جهان را با چشمهایی که ندیدند ، دیدیم و از عشقهایی که نتوانستیم بسازیم گریختیم و پیاده ماندیم . *** حالا همه زومهای جهان هم ما را به خودمان باز نمیرسانند .
*** فقط ، میدانم : کلید پایان را از آغاز زده بودند . |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه یازدهم تیر 1387ساعت 17:37 توسط بابک جعفریان |
|
|
باز ما اومديم حرفمونو بزنيم اين بلاگفا گير داد به عنوان !!!!
|
|
پايان اين همه بيهودگي نبودي
و قصه هنوز پايان نگرفته .
من و بن بست دستها و سينه ات ... تو و تمام حس مسموم زيستن .
و ما هميشه توي قصه هاي مرده ايم : به خودمان دستبند مي زنيم كه ناگهان در نگاهي نقشي نكاريم ، و روزها سرود آزادي و عشق مي خوانيم !!
سياهتر بنويس ، تا صبح هيچ وقت دير نمي شود ... اين همه تنهائيست .
|
|
2 نوشته شده در
سه شنبه بیست و یکم خرداد 1387ساعت 14:58 توسط بابک جعفریان |
|
|
فقط مانده ایم با خویش ...
|
|
به روزگار باغبانی تیغها و تبرها
از خودم شروع میکنم که هر نفس به هر چه آه و هرچه لبخند دل سپردم ، به ویرانه های خاک سیاه و نابارور سرزمینی که مردمانش به لقمه نان خشکیده ای لبخند میزنند و به رویش هرزه علفی دلی میربایند.
با شما زیستم که عشقتان سور ابلیس است بر گورستان عاطفه ها . این همه را پذیرفتم ، تنها به جبر عقربه ها و نام خاکی که بر آن میخشکم . فقط ... دریغا فردایی را که شما به عشق خویش تصویر میکنید ... دریغ . |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 23:59 توسط بابک جعفریان |
|
|
یه کار قدیمی ...
|
|
بغضهای نترکیده قورت میدهیم ،
در بی پایانی سکوت هر روزمان ، که گریه خود انگار برای دیگران آفریده شده . هجی میکنیم حرفهای ناگفته را در خویش که امیدی به همزبانیمان نیست ، در سرزمین مردهای معلق . تا صبح فردا ... |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 23:32 توسط بابک جعفریان |
|
|
با یادی از خودم :
|
|
...
و بزرگترین فاجعه جهان دقیقا همان لحظه ایست که صدایت نمیوزد توی شالیزار . این تمام دغدغه مردی است ، که همیشه توی دلش باد می آمد
و آخر هر فصل دلش برای لباسهایش تنگ میشود . |
|
2 نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم آبان 1386ساعت 21:7 توسط بابک جعفریان |
|
|
انگار اینجوری بهتره : !!!!!!
|
|
سر به زیر نشسته ام ، تنها ، روی زمین سیاه سرد
این عروسک خیمه شب بازی هم که بی لرزش دستانت از بند دار جان نمیگیرد ...
بیدار شو : از بلندای پنجره ات دستهایت را برایم تکان بده . |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386ساعت 1:32 توسط بابک جعفریان |
|
|
فقط برای خالی نبودن عریضه
|
|
از هر طرف که میروم به خودم میرسم .
*** این عروسک هم که بی لرزش دستانت جان نمیگیرد . *** بیدار شو ... از کنار پنجره دستهایت را برایم تکان بده . |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 8:28 توسط بابک جعفریان |
|
|
انگار همچنان تعطیلات ادامه دارد و من هم تعطیلم ...
به قول رفیقمون : تا اطلاع ثانوی ... |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386ساعت 19:54 توسط بابک جعفریان |
|
|
این شعر عنوان ندارد ...
|
|
گریه نکن ،
که خنده های من ، همه هق هقِ تمسخرند بر گذار تلخ لحظه هایی که میروند وبه همه چیز میرسند ، الّا تو . *** میخندی : و گردش عقربه ها ناقوسِ مرگی است که نفس نفس نزدیکتر میشود ... این نبض زندگی من است ، ... و طپشِ نامفهومِ واژۀ فردا در دهلیزهای تو در توی این دو سکانس ، چه میتواند باشد : جز چرخشِ بی تعبیرِ خونی که هر روز سیاهتر می شود درپیچ پیچِ بی اعتمادِ رگهایِ خشکِ تنهایی ... تنهایی... تنهایی ... . *** شتاب کن ، حضورت عقربه ها را مجاب میکند .
|
|
2 نوشته شده در
دوشنبه هجدهم تیر 1386ساعت 19:34 توسط بابک جعفریان |
|
|
برای زنی که بیقراری لبهام را همیشه تنهانگاهی خاموش پاسخ میدهد ،از جنس بغضهای خودم
|
|
...
و چشمهات ، دریچه ای شد مرا از این جهنم تاریک به تماشای بهشتی که هرگز دریش نبوده . *** بودنت حجت زیبائی جهان ، و بدینسان ظرافت حضورت در قالب زنی خاموش ، تنها موجودیت در خور شکر خدائی است که مرا فریادی آفرید، در این دوزخ سرد . *** تمام خودم را به تو میدهم ... چشمها و دستت را به من بده تا باقیمانده این زمستان را در خواب دیروزهای بی تو نمانم. *** فقط ... مانده ام ... فردا دوستترت داشته ام یا دیروز ؟؟؟!!! ...
|
|
2 نوشته شده در
دوشنبه یازدهم تیر 1386ساعت 21:37 توسط بابک جعفریان |
|
|
مگه همه چیز عنوان میخواد ؟؟؟؟؟؟
|
|
سپیدی کاغذ باعث میشود همه حرفهای نگفته ام را قورت بدهم
درست مثل هنگامی که به چشمهات نگاه می کنم ... ای کاش سخنی بود ... گوشی ... ترانه ای
|
|
2 نوشته شده در
شنبه بیست و ششم خرداد 1386ساعت 12:9 توسط بابک جعفریان |
|
|
به کسی که مثل هیچکس نیست .... گویی هیچگاه نبوده ...
|
|
بهای نبودنت سیاهی موهام را دادم
*** دستهایت را دریغ نکن ، رفتنمان را ساعتی معین نشده دستهای ما حرفها دارند ، چشمهامان سرودها ... و تا یکشنبه ای دیگر قرنها راه است . *** با من بیا تا صبحی که آفتابش شاید از شرق طلوع کند . سردی زمستانمان را آفتابی باید ـــ ــــ نیستی ... و شب هنوز از تمام من زبانه میکشد . *** حالا تمامتر می خواهمت . *** در من نفس بکش با همه بغضهای پیر پینه بسته و چشمهای سیاهت که جهانم را حیاتی دوباره میدهند . *** ما تو و من آئینه های تکرار ابدیتیم . همین . |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 15:9 توسط بابک جعفریان |
|
|
حرف تازه ای نیست ...
|
|
من حیات تاریخ منم ،
در عصری که باید با کرونومتر نفس بکشی . این فقط گناه نابخشودنی ثانیه هاست که کوتاه شده اند ، نه این عصر دلگیر و نه خدایی که آفرید ... ** می خندم ! |
|
2 نوشته شده در
شنبه دوازدهم اسفند 1385ساعت 15:16 توسط بابک جعفریان |
|
|
دارم میرم .... ببینید !!!!
|
|
اهلی زیستم میانتان
که خدایان توحشید ...
نبض تک تکتان را گرفتم .. بی که لحظه ای همنفسم باشید ... تنها به امید دیدار همپنجره ای ... که همیشه فقط دیوار بوده اید . ... کات ... . |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه نهم بهمن 1385ساعت 22:14 توسط بابک جعفریان |
|
|
تا بمانید ... بمانند .
|
|
سوگند میخورم همه ثانیه های این شب را به خاطر چشمهات بیدار بمانم . چه ساده نفسهای تو را میشمارم چه ساده ... نفسهام ......
*** ... راز بقا عریانیست عریانی ِ خیس ِ همسفران ِ سکوت . من عشق را تصویر میکنم من مرگ را ... میدانید ؟ |
|
2 نوشته شده در
جمعه ششم بهمن 1385ساعت 2:25 توسط بابک جعفریان |
|
|
به حسین پناهی .... که نه حسینیش بود ... نه پناهی
|
|
به کوه شاملو تصویرت کنم
یا شانه های فروغ ؟ که حرمت حضور هر دو بودی . فغان چه فریادها زدی دریغ چه آرام و در سکوت رفتی... تا کی تو را گریه کند ؟ تا کِی ... ؟ |
|
2 نوشته شده در
جمعه بیست و دوم دی 1385ساعت 0:42 توسط بابک جعفریان |
|
|
حرفی که نیست ...یا انگار نبوده
|
|
دریغا
توان سنگین به تمامیت دوست داشته شدن شانه های مرا پیراهنی دوخته نشد تا فردا هیاتی دیگرگون داشته باشد ...
|
|
2 نوشته شده در
یکشنبه دهم دی 1385ساعت 22:46 توسط بابک جعفریان |
|
|
از کسی که اسمشو نمیدونم .... ولی چقدر فکرش به من نزدیکه !!!!
|
|
من از تماميت ارضي يك عشق سخن مي گفتم بر فراز ويرانه هاي قلبم
ويرانه هايي حاصل از تهاجم ناگهاني چشمانت ! و چه كودكانه دروغ مي گفتم : شهر در امن و امان است |
|
2 نوشته شده در
شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 0:46 توسط بابک جعفریان |
|
|
انگار دارم دوباره زبون باز میکنم
|
|
هیچ چیز را نپرستیدم
تا داستان چشمهات . و بعد از آن چوپانهای همه کتابها یکی یکی ، دروغگو شدند. تا تاریخ ، دیگرگون شکل پذیرد . آری . |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه دوازدهم آذر 1385ساعت 21:57 توسط بابک جعفریان |
|
|
یه کار یه کم جدید
|
|
حالا که همه واژه ها به تو میرسند
یا گنگ میشوم یا کر افسوس نامت آزادی نبود . |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه ششم آذر 1385ساعت 13:0 توسط بابک جعفریان |
|
|
یه کاری که شاید بتونم بگم ازش راضیم .... شاید ...
|
|
...
و بعد از آن روز عینک مردگان را بر چشم انسان گذاشتیم تا دوستت دارم تنها در گورها نفس بزند ... |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه بیست و هشتم آبان 1385ساعت 20:38 توسط بابک جعفریان |
|
|
پست مطلب جدید
|
|
شهر ،
در امن و امان نیست . آسوده بخوابید مثل همیشه ... |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه پانزدهم آبان 1385ساعت 21:19 توسط بابک جعفریان |
|
|
...
|
|
چقدر قرمز دلم میخواهد حالا که نیستی ....
همه سیبها سبزند |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385ساعت 23:1 توسط بابک جعفریان |
|
|
....
|
|
... و انگار ، جهان
بر مدار دیگری می چرخد که هیچگاه به چشمهات نزدیک نمی شود . چه سود ؟ ! ... |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و چهارم مهر 1385ساعت 22:30 توسط بابک جعفریان |
|
|
و باز هم ....
|
|
این روزها شبیه دریایی شده ام که آنچه بالا می آورد را دوباره می بلعد خوشا موج بودن ....!!!!! |
|
2 نوشته شده در
شنبه بیست و دوم مهر 1385ساعت 16:6 توسط بابک جعفریان |
|
|
این حرفها خودشون عنوانند.... این عنوانها هیچ حرفی نمیزنند
|
|
خسته شدم
حالم به هم خورده از این بوی لجن ....
اصلا ... بگذریم . مثل همه چیزهایی ، همه کسانی که از من ، از تو ،
گذشتند ... و هیچ اتفاقی نیفتاد ..... بگذریم .
از همه چیزهایی که هیچگاه به ما نرسیدند ... مثل همه گذشتهها...
که هیچ وقت نیامدند .... |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه بیست و دوم شهریور 1385ساعت 23:43 توسط بابک جعفریان |
|
|
این هم یه زخم نه چندان جدید که انگار داره دوباره سر باز می کنه
|
|
شعرم نمی جوشد از چشمهای هرگز ندیدهات با فریب کدام عفریته امشب در قفس بازوانت خواهم خوابید ؟؟ با کدامین آه نخراشیده ، در فضای میان لبهات راه می روم امشب ؟؟ تکه تکه بوسههام روی کدام تنت می رسند به هم؟ گمشده روسپیخانههای کدام سیارهای ؟ زیبای تمام سکوتهام ؟ ...
نپرداخته بهای نیامدنت چیست ؟ بیحجمترین ؟ .....
افسوس هرگز نبودهای .
|
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه شانزدهم شهریور 1385ساعت 1:31 توسط بابک جعفریان |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
من گنگ خوابدیده و عالم تمام ، کر
من ناتوان ز گفتن و خلق از شنیدنش ... |
|
RSS
|
